خب...
وقتش رسیده که یونگی هم بره:)
برای ۶۳۹ یا ۶۳۸ روز فکر کنم، یعنی تقریبا دو سال!
دیگه آدمی نیستم که توی این دنیا به کسی یا چیزی وابسته بشه، برای همین غمگین نیستم اما خب گریه کردم..
و گریه کردن اشکالی نداره.
ممکنه دلتنگ بشم، دلتنگ احساساتی که با بودن یونگی این مدت بهم دست میداد و این طبیعیه
نمیدونم تا سال ۲۰۲۵ که ۲۵ سالم میشه، هنوزم میتونم از حال یونگی باخبر بشم یا نه..
اما اهمیتی نداره به قول RM تا وقتی همه آدما زیر یک آسمون زندگی میکنن، هرکسی با نگاه کردن به آسمون میتونه به بقیه آدما و عزیزانش مرتبط بشه.
همه ما یکی هستیم! و همه روحشون از یک جنسه..
خدا هیچکس رو اتفاقی و بی‌هدف وارد زندگیت نمیکنه، همه میان تا روی تو اثر بذارن یا اینکه خودت روی اون‌ها اثری بذاری و مطمئنا همه در جهت خیر و صلاح و یاد دادن چیزی به ما هستن..
و می‌دونید مین یونگی تاثیرات مثبت زیادی روی زندگی و شخصیتم گذاشت...
مثلا این که ازش روحیه و شجاعت مبارزه با بیماریم رو گرفتم و بعد از 10 سال بلاخره روی ترسم غلبه کردم و عمل جراحی رو انجام دادم^^

و اینکه عمل به خیر گذشت و الان در نقاهت به سر می‌برم
هرچند که نقاهتش طولانی و اذیت کنندست-.-
اما به قول زهرا بعدش یه نفس راحته
بگذریم...
فکر کنم برای یه مدت طولانی نتونم خیلی نماشا بیام
بهتره به سلامتیم برسم و برنامه‌های تو ذهنم رو سر و سامون بدم
اما اینجا حکم دفتر خاطراتمو داره
پس باز برمیگردم ای خونه...
اگه عمری باقی بود•_•
باید دید که کی خوب میشم...
شاید آذرماه به وقت تولد 24 سالگی یا شایدم...
نمیدونم، به هر حال
من رفتم
فعلاD: